Regie zonder oplossing
Over quick fixes en leven met een onzichtbare ziekte
“Kunnen we dit niet gewoon oplossen?”
Als je leeft met een onzichtbare ziekte of langdurige ontregeling is dat geen vreemde vraag. Je wilt dat het stopt. Dat je verder kunt. Dat je leven niet steeds van binnen schuurt.
De drang naar een snelle oplossing is geen zwakte.
Het is vermoeidheid.
Het is hoop.
Het is verlangen naar rust.
En toch is dit de ongemakkelijke waarheid:
Voor dit soort leven bestaat geen quick fix.
Niet omdat je niet goed zoekt.
Maar omdat wat je draagt geen technisch probleem is.
De verleiding van maakbaarheid
We leven in een cultuur waarin bijna alles oplosbaar lijkt.
Er is altijd een methode. Een protocol. Een stappenplan. Een succesverhaal.
Als je maar de juiste aanpak vindt, komt het goed.
Maar een onzichtbare ziekte gedraagt zich niet lineair.
Ze laat zich niet strak managen.
Ze reageert niet betrouwbaar op inzet of discipline.
En toch is dat vaak wat impliciet wordt gevraagd:
probeer nog iets. optimaliseer. geef niet op.
De maakbaarheidsbelofte is aantrekkelijk omdat ze hoop verkoopt.
Maar ze schuift ook iets onder tafel: de realiteit dat sommige dingen niet verdwijnen.
Wanneer oplossen een gevecht wordt
Elke nieuwe poging kan even verlichting geven.
Eindelijk weer iets dóen. Iets beïnvloeden.
Maar als het effect uitblijft, keert de twijfel zich naar binnen.
Doe ik het niet goed genoeg?
Ben ik niet gemotiveerd genoeg?
Waarom lukt het anderen wel?
Zo verschuift het probleem ongemerkt van je lichaam naar je karakter.
En dat is misschien wel de grootste schade van quick fixes:
ze maken jouw ervaring tot iets dat gecorrigeerd moet worden.
Regie zonder controle
Regie wordt vaak verward met grip krijgen op je klachten.
Maar echte regie begint ergens anders.
Niet bij verbeteren.
Maar bij erkennen.
Erkennen dat dit onderdeel is van je leven.
Dat forceren je verder van jezelf brengt.
Dat grenzen geen nederlaag zijn, maar informatie.
Regie kan betekenen dat je stopt met vechten tegen wat er is,
zonder dat je jezelf opgeeft.
Dat is geen passiviteit.
Het is volwassenheid.
Geen project, maar een verhouding
Leven met een onzichtbare ziekte is geen tijdelijk project dat afgerond moet worden.
De vraag verschuift van:
“Hoe krijg ik dit weg?”
naar:
“Hoe wil ik mij hiertoe verhouden?”
Dat is minder spectaculair.
Er is geen voor-en-na.
Geen doorbraakmoment om te delen.
Maar er ontstaat iets anders:
meer eerlijkheid.
meer zelfrespect.
meer rust in je keuzes.
Niet omdat het opgelost is.
Maar omdat jij jezelf niet langer probeert te fixen.
Misschien is dat het echte keerpunt.
Niet het verdwijnen van de klachten.
Maar het loslaten van het idee dat jouw leven pas mag beginnen als ze weg zijn.
Dat is regie.
Zonder oplossing.