Als je lichaam of leven niet meer vanzelfsprekend is
Soms verandert er iets in je leven waardoor je niet meer zomaar verder kunt zoals je gewend was.
Je lichaam werkt niet mee.
Je energie is onvoorspelbaar.
Je toekomst ziet er anders uit dan je had gedacht.
En terwijl jij probeert je te verhouden tot alles wat er veranderd is, verwacht de wereld dat je doorgaat.
Misschien ben je heel goed geworden in aanpassen, incasseren en volhouden. Maar ergens ben je jezelf een beetje kwijtgeraakt.
Je verlangt naar rust. Naar vertrouwen. Naar ruimte om te leven zonder dat alles steeds in het teken staat van wat niet lukt, wat niet kan of wat er moet veranderen.
Misschien heb je niet nóg meer veerkracht nodig. Misschien heb je een plek nodig waar je even niet zo sterk hoeft te zijn.
Voor als je lichaam vandaag iets anders vraagt
Je hoeft niet altijd maar door
- je aan te passen
-
rekening te houden met anderen
-
nog even vol te houden
Niet door jezelf steeds te verbeteren. Niet door je lichaam te overwinnen. En niet door jezelf te dwingen te accepteren wat je eigenlijk nog helemaal niet kunt accepteren.
Maar door stil te staan bij wat er is. Door te luisteren naar jezelf. Door ruimte te make voor wat je voelt, wat je nodig hebt en wat voor jou belangrijk is.
Ik geloof niet dat alles maakbaar is
Niet ieder lichaam wordt beter. Niet iedere situatie verandert. En niet alles wat je overkomt, kun je met de juiste instelling, voldoende inzet of een goed stappenplan oplossen.
Toch geloof ik dat er ruimte kan ontstaan.
Ook als je niet weet hoe het verder moet. Ook als je verdrietig bent om wat anders loopt dan je had gehoopt. Ook als je nog midden in de zoektocht zit naar hoe je verder wilt.
Een plek waar je even mag landen
Ik geloof dat we plekken nodig hebben waar we niet steeds iets hoeven op te lossen.
Waar je niet hoeft uit te leggen waarom iets je raakt. Waar je niet hoeft te bewijzen dat het zwaar is. Waar je niet hoeft te werken aan een betere versie van jezelf.
Een plek waar je mag aankomen zoals je bent.
Met je verdriet, je frustratie, je onzekerheid. Met je verlangen naar hoe het vroeger was. Met de hoop dat het ooit anders wordt. En misschien ook met de behoefte om gewoon eens niet met jezelf bezig te hoeven zijn.
In mijn werk nodig ik je uit om te vertragen. Om uit je hoofd te komen en weer contact te maken met jezelf en je lichaam.
Niet om je lichaam te repareren of ieder signaal te analyseren.
Maar om er met meer aandacht, nieuwsgierigheid en mildheid naar te leren luisteren.
Je hoeft niet meteen iets te veranderen. Je hoeft niet overal een antwoord op te hebben.
Soms begint er iets te verschuiven wanneer je niet langer tegen jezelf hoeft te vechten.
Wanneer je ervaart: ik ben niet stuk.
En wanneer er weer ruimte ontstaat om te voelen wat er voor jou mogelijk is, binnen het leven dat je nu hebt.
Geen quick fix. Geen belofte dat alles goedkomt. Wel ruimte om te ontdekken hoe je verder wilt, zonder jezelf onderweg kwijt te raken.
Wie ben ik?
Ik ben Eline Elbers. Ik leef zelf met endometriose, ADD en een onvervulde kinderwens.
Mijn leven dwong me om afscheid te nemen van toekomstbeelden, van vanzelfsprekendheid, van het idee dat doorzetten altijd de juiste weg is.
De afgelopen jaren heb ik mij ontwikkeld als coach, trainer en begeleider op het gebied van NLP, systemisch werk (familieopstellingen), mindfulness, hypnose, EFT, yoga, adem.
Van veerkracht naar veerzachtheid
We leren al vroeg om sterk te zijn.
Om door te zetten. Om terug te veren. Om na een tegenslag weer op te staan en verder te gaan.
En soms is dat precies wat nodig is.
Maar wat als je niet steeds hoeft terug te veren naar wie je was?
Wat als het leven je heeft veranderd en je niet meer helemaal past in de persoon die je voorheen was?
Misschien vraagt dat niet om nóg meer kracht, maar om een andere vorm van moed.
De moed om te voelen wat pijn doet. Om toe te geven dat iets niet lukt. Om je grenzen serieus te nemen. Om afscheid te nemen van verwachtingen die niet meer passen.
En tegelijkertijd om nieuwsgierig te blijven naar wat er nog wél mogelijk is.
Ik noem dat veerzachtheid.
Niet opgeven. Niet jezelf klein maken. Niet alles maar accepteren.
Maar de kracht ontwikkelen om ook zacht te mogen zijn.
Om met mildheid naar jezelf te kijken, zonder je verlangen naar een ander leven op te geven.
Zachtheid én moed. Niet óf-óf, maar én-én.
Inspiratie
Mijn woorden zijn geen antwoorden. Ze openen perspectief.
Misschien is dit jouw moment
Niet om alles om te gooien. Niet om sterker te worden.
Maar om even stil te staan. En te voelen: wat heeft mijn leven nú van mij nodig?
Je bent welkom.
Je hoeft je lijf en leven niet te repareren. Je mag het opnieuw leren bewonen.